Reds in crisis

Τα της ομάδας τα είπαμε πολλές φορές. Δεν περιμέναμε κάποια ακόμα κακά αποτελέσματα για να αναστατωθούμε και να αναφέρουμε κάτι. Αλλά λίγο η διακοπή για το Πάσχα, λίγο η αφορμή που ξεπεράσαμε τις 12 χιλιάδες followers στο Facebook… ε μας δόθηκε η ευκαιρία να ‘γράψουμε’ άλλο ένα RedsPodcast (στο Spotify), αλλά και να είμαστε εδώ για να τοποθετηθούμε ξανά, γραπτώς. Και για την ομάδα αγωνιστικά, και για τον προπονητή, και για τη διοίκηση, και για την αντιμετώπιση από τους οπαδούς. Θα προσπαθήσω να μην επαναλαμβάνομαι. Υπάρχουν όλα σε προηγούμενες αναρτήσεις και οπτικοακουστικό υλικό.

Άλλη μια δύσκολη βδομάδα τη φετινή σεζόν να είσαι Λίβερπουλ… Ο υπεύθυνος για να αξιοποιήσει το όποιο υλικό έχουμε, δε μπορούσε να ανταποκριθεί στα δύο παιχνίδια, όπου χάσαμε με συνολικό σκορ 6-0. Και ξεκίνησε λάθος, και δεν το διαχειρίστηκε σωστά μες το παιχνίδι για να δείξει αντίδραση να το αλλάξει. Από το σύστημα που παίζει μέχρι τις επιλογές αρχικής ομάδας και από το πάγκο.

Στο 2ο δε, στο Παρίσι, πέραν των άλλων όλων ήταν και η απόφαση να μη χρησιμοποιήσει τον Σαλάχ. Ναι, δεν είναι σούπερ φέτος, αλλά σαν προσωπικότητα έπρεπε να ήταν εκεί. Αντιθέτως, με τη μη συμπερίληψη του, δημιουργήθηκαν περισσότερα θέματα. Χαοτικές εμφανίσεις. Τιμητικά τα 2 σκορ, βάση του όσο παίξαμε. Οι αλλαγές και το χρονικό τους σημείο, οι (μη) αντιδράσεις από το πάγκο κανενός από το προπονητικό τιμ (πχ σε κάποια λάθη, σε κάποιες γκάφες των παικτών μας), η απάθεια, η νωχελικότητα όλων.

Πολλά τα θέματα προς σκέψη. Για παράδειγμα αρκετοί λένε για τις σχέσεις μεταξύ όλων: παίκτες, προπονητικό τιμ, διοίκηση και ιθύνοντες για το μεταγραφικό σχεδιασμό. Μπορεί όντως κάτι να συμβαίνει, και να είναι χωρισμένοι σε στρατόπεδα, παρόλο που στις δηλώσεις τους στα μέσα λένε άλλα. Άλλο παράδειγμα είναι ότι υπάρχει και το σενάριο που λέει ότι μπορεί να το κάτι επι σκοπού ο προπονητής για να τον απολύσουν να πάρει την αποζημίωση…

Ανεπίτρεπτα και τα δύο πιο πάνω σενάρια. Είναι ανήθικο. Βρείτε τα! Παθητικοί, δεν αντιδρούμε σωστά στο παιχνίδι μέσα, δεν πιέσαμε, δεν απειλήσαμε. Δεν κυνηγούν κάτι οι παίκτες μας, απλά περιμένουν, δεν έχουν ισορροπία στις θέσεις τους, αφήνουν πολλούς κενούς χώρους, και έτσι πέφτουν στη παγίδα των αντιπάλων για να μεταφερθεί το παιχνίδι στα δικά τους δεδομένα. Και ΔΕΝ φταίει για όλα ένας άνθρωπος. Μερίδιο ευθύνης, διαφορετικό σίγουρα, αναλογεί σε διάφορους.

Έχουμε κάμποσα ερωτηματικά που δεν θα απαντηθούν ποτέ. Και για μεταγραφές και για παίκτες και άλλα. Αδιαφορία πλήρης. Δε μας βγήκε κάτι, και πολύ απλά δεν έχουμε εναλλακτικό πλάνο. Δεν είναι αποδεκτό για Λίβερπουλ αυτό. Να έχεις τόσο λίγη κατοχή, να μη κάνεις ευκαιρίες για γκολ, να κάνεις τόσο μεγάλη περίοδο χωρίς αποτέλεσμα. Χάνουμε πανεύκολα, δεχόμαστε τέρματα με όλους τους τρόπους. Οι αντίπαλοι μας κάνουν ότι θέλουν. Πολλά αμυντικά κενά, ατομικά λάθη, ανύπαρκτοι επιθετικά. Σπάμε όλα τα αρνητικά ρεκόρ.
Λείπει μεταξύ άλλων και μια αρχηγική παρουσία στα αποδυτήρια. Ο Βέρτζιλ είναι φάντασμα του εαυτού του φέτος. Και είναι φυσιολογικό. Έχει κλατάρει, και η σωματική του κούραση επηρεάζει και το ψυχολογικό κομμάτι. Στην αρχή της σεζόν ήταν ΟΚ, αλλά στη πορεία χάθηκε και αυτός, με όλους τους υπόλοιπους. Αυτή τη στιγμή έχουν κλατάρει όλοι. Και το κέντρο, και ο Εκιτικέ, και η άμυνα.

Ηγετικά, δεν υπάρχει παίκτης που να μπορεί να τους ανεβάσει τους υπόλοιπους, ή να τους κατσαδιάσει ανάλογα. Η ψυχολογία είναι το πιο σημαντικό κομμάτι. Σε αυτό το σημείο ίσως σκεφτείτε τον Σομποσλάι, για τον οποίο ήδη έχω αναφερθεί πως τον βλέπω ως τον επόμενο αρχηγό (που πλέον λέω… ΑΝ μείνει στην ομάδα). Αλλά με τις αντιδράσεις του στο τέλος του ματς με τη Σίτι για τη (μη) στήριξη από το κόσμο, μου έδειξε ότι ακόμα δεν είναι έτοιμος.

Από τα πολλά συνεχόμενα παιχνίδια και τη κούραση, νομίζω δεν σκέφτεται καθαρά (ούτε) ο Ούγγρος. Αδικούμε τον κόσμο δηλαδή; Όπως και αν το εκφράζουν. Προσωπικά για το περιστατικό που είδαμε να φεύγουν αρκετοί πολύ πριν το τελικό σφύριγμα, αισθάνομαι παρόμοια με άλλες δυο φορές τους τελευταίους 11 μήνες με τη στάση του κόσμου μας στο γήπεδο: Αρχικά με τις αποδοκιμασίες προς Τρεντ πέρσι, μετά με τις διαμαρτυρίες προς τον Σλοτ πριν ένα μήνα περίπου, και τώρα το σημερινό.

Προσωπικά δεν θα έπραττα το ίδιο στις πιο πάνω περιπτώσεις, όμως από την άλλη καταλαβαίνω το κόσμο και δεν μου κάνει έκπληξη. Όπως και να'χει... είναι άλλο ένα πρωτόγνωρο γεγονός για τη φετινή σεζόν... και μας λυπεί όλους η κατάσταση.

Ο κόσμος πλέον έχει περάσει το στάδιο του εκνευρισμού. Πλέον απλά παρακαλούμε να τελειώνει ένα ματς για να μη φάμε άλλα να ξεφτιλιστούμε κι άλλο. Έχει αλλάξει το DNA της ομάδας. Είμαστε αόρατοι. Δεν αναπτύσσεται σωστά το σύνολο, και δεν αμύνεται καθόλου καλά. Δεν βάζουν τα πόδια τους στη φωτιά, δεν πέφτουν κορμιά (όπως κάνουν οι αντίπαλοι). Αδιαφορία. Δεν έχουν σωστές επιρροές μεταξύ τους, ούτε καθαρό μυαλό και νέες ιδέες. Λείπει ο ηγέτης, η ψυχολογία, η ταυτότητα, το κίνητρο, η έμπνευση, η σιγουριά, η εμπιστοσύνη, η σωστή τακτική, το σωστό πλάνο.

Και αναφέρομαι γενικά, όχι μόνο στους 25 του ρόστερ αυτή τη στιγμή και το προπονητικό τιμ ή τον προπονητή τον ίδιο αν θέλετε. Αλλά γενικά σε όλο το οικοδόμημα. Όλα ξεκινούν από την κεφαλή… Είναι αδιανόητο, δεν το χωράει ο νους, το πόσο στραβά και ανάποδα πάνε όλα εδώ και περίπου 1 χρόνο. Πολύ περίεργη περίοδος, παράξενη. Και δεν είναι αποδεκτό. Πρέπει να παρθούν αποφάσεις για το αύριο. Επιχειρήθηκε ένα πρότζεκτ, το οποίο αποτυγχάνει.

Πολύ δύσκολη η συνέχεια με κρίσιμα ματς για την έξοδο στο επόμενο Τσ.Λ. Εμείς, εκεί. Χωρίς να προσβάλουμε, χωρίς τοξικότητα, με κρητική επιπέδου, και σεβασμό. Το ίδιο εύχομαι και για τους ακόλουθους των LFC Cyprus Fans.

#Ros

Community

Join us for news, events, and support!

Connect

Shop

lfccyprusfans@gmail.com

+35799476652

© 2025. All rights reserved.