Μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας...

Η φετινή Λίβερπουλ είναι, χωρίς καμία υπερβολή, μία από τις πιο απρόβλεπτες ομάδες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να γνωρίσει βαριά ήττα με 4-1 από την Αϊντχόφεν στο Άνφιλντ και, λίγες εβδομάδες αργότερα, να δείχνει ικανή να κερδίσει οποιονδήποτε αντίπαλο στον πλανήτη, αρκεί να βρεθεί στη μέρα της.

Η ισοπαλία με την Άρσεναλ δεν μας έκανε σοφότερους. Ήρθε όμως να επιβεβαιώσει εκείνους που εδώ και καιρό φωνάζουν το αυτονόητο: πολλές φορές, μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας.

Απέναντι στους πρωτοπόρους της Premier League την ομάδα που παίζει, κατά γενική ομολογία, το πιο ολοκληρωμένο ποδόσφαιρο στην Αγγλία, που διαθέτει λύσεις σε κάθε πρόβλημα και ίσως το πιο πλήρες ρόστερ της κατηγορίας, η Λίβερπουλ ύψωσε ανάστημα. Δεν κέρδισε, αλλά στάθηκε όρθια. Και αυτό, τηρουμένων των συνθηκών, δεν ήταν το αυτονόητο.

Ας είμαστε ειλικρινείς πριν από τη σέντρα, αρκετοί περίμεναν ήττα. Κάποιοι, μάλιστα, φοβόντουσαν και βαριά ήττα. Παρ’ όλα αυτά, ο Άρνε Σλοτ και οι ποδοσφαιριστές του έπαιξαν στα ίσα μέσα στο «σπίτι» της Άρσεναλ. Και το έκαναν χωρίς βασικά επιθετικά όπλα.

Χωρίς καθαρό «9άρι», χωρίς παίκτη αναφοράς στην κορυφή της επίθεσης, αλλά κυρίως χωρίς τον Μοχάμεντ Σαλάχ. Κι όμως, η ομάδα όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά έδειξε χαρακτήρα και ποδοσφαιρική προσωπικότητα.

Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, η Λίβερπουλ είχε τον έλεγχο. Είχε την κατοχή, τον ρυθμό και την ψυχραιμία, απέναντι σε μία Άρσεναλ που θεωρητικά είχε όλες τις συνθήκες με το μέρος της: έδρα, αυτοπεποίθηση, βαθμολογικό κίνητρο.

Και μετά το τελευταίο σφύριγμα. Μετά το 0-0. Κοιτάζεις τη βαθμολογία. Βλέπεις τη διαφορά των 14 βαθμών από την κορυφή.

Και η σκέψη έρχεται αβίαστα στο μυαλό: ναι… μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας.