Κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Η Λίβερπουλ το άργησε, το σκέφτηκε, το ζύγισε – αλλά στο τέλος έκανε αυτό που φώναζε ολόκληρο το Άνφιλντ: ενίσχυσε επιτέλους την καρδιά της άμυνας. Ο Ζερεμί Ζακέ είναι πλέον «ρεντ» και μαζί του έρχεται η ελπίδα ότι το κενό πίσω από τον Βίρτζιλ φαν Ντάικ θα αρχίσει σιγά-σιγά να κλείνει.

Η αλήθεια είναι πως η ομάδα τον είχε ανάγκη όσο ποτέ. Με τον Κονατέ να μπαίνει στον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του, τον Γκόμεζ να παλεύει διαρκώς με τραυματισμούς και αστάθεια και τον άτυχο Λεόνι εκτός μάχης, οι επιλογές είχαν στενέψει επικίνδυνα. Κάθε παιχνίδι έμοιαζε με ρίσκο, κάθε απουσία με συναγερμό. Γι’ αυτό και η απόκτηση του Ζακέ δεν είναι απλώς μια μεταγραφή, αλλά ανάσα κανονική.

Ο νεαρός Γάλλος έρχεται με ταμπέλα μεγάλου ταλέντου, αλλά και με χαρακτηριστικά που ταιριάζουν γάντι στη Λίβερπουλ. Δυνατός, γρήγορος, καλός στο ένας εναντίον ενός και με ποιότητα στην πρώτη πάσα, δείχνει στόπερ κομμένο και ραμμένο για το ποδόσφαιρο κατοχής και έντασης που θέλει να παίζει ο Σλοτ. Δεν είναι απλώς «ένα ακόμη κορμί» για βάθος· είναι επένδυση με ορίζοντα δεκαετίας.

Το πιο σημαντικό όμως είναι άλλο. O Ζακέ έρχεται για να μείνει. Δεν βλέπει το Άνφιλντ ως ενδιάμεσο σταθμό, αλλά ως το μέρος όπου θέλει να χτίσει την καριέρα του. Θα έχει δίπλα του τον καλύτερο δυνατό δάσκαλο, τον φαν Ντάικ, θα μάθει τις απαιτήσεις της Πρέμιερ Λιγκ και θα μεγαλώσει μέσα σε ένα περιβάλλον που ξέρει να δημιουργεί ηγέτες.

Για εμάς τους οπαδούς, η μεταγραφή αυτή μοιάζει με δικαίωση. Πόσες φορές δεν είπαμε «χρειαζόμαστε στόπερ τώρα»; Πόσες φορές δεν τρέμαμε σε κάθε σπριντ του Κονατέ ή σε κάθε άτσαλο πέσιμο του Γκόμεζ; Επιτέλους, η ομάδα άκουσε τον παλμό της κερκίδας. Κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Τώρα μένει το πιο δύσκολο κομμάτι: το γήπεδο. Εκεί θα κριθούν όλα. Ο Ζερεμί Ζακέ καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος της κόκκινης φανέλας, να αντέξει την πίεση του Άνφιλντ και να εξελιχθεί στον επόμενο βράχο της άμυνας. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν, το ταλέντο επίσης. Τα υπόλοιπα θα τα γράψει ο ίδιος.