Από τον ενθουσιασμό ξανά στην αμφισβήτηση...

«Δεν μπορούμε να χτίσουμε πάνω σε μια καλή εμφάνιση», είπε ο Φαν Ντάικ.
«Δεν γνωρίζουμε τι φταίει», πρόσθεσε ο Χάκπο. Και κάπου εκεί αποτυπώνεται όλη η εικόνα.

Μια εμφάνιση που έφερε ενθουσιασμό, όπως αυτή με τη Γαλατασαράι, αποδείχθηκε τελικά… απλά μια παρένθεση. Η ήττα από την Μπράιτον μας επανέφερε απότομα στην πραγματικότητα και στο γνώριμο πλέον κλίμα αμφισβήτησης.

Ναι, οι τραυματισμοί υπάρχουν. Ναι, επηρεάζουν. Αλλά δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμη δικαιολογία. Όταν έχεις παιχνίδι υψηλής έντασης την Τετάρτη και κατεβαίνεις σχεδόν με την ίδια ενδεκάδα λίγες μέρες μετά, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο στο ρόστερ είναι και στη διαχείριση.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα για τον Σλοτ…

Λες και δεν υπάρχει πάγκος…
Τζόουνς, Ρόμπερτσον, Γκόμεζ (που μπορούσε να ξεκινήσει είτε ως δεξί μπακ είτε ως στόπερ), Κιέζα, Ρίο Νγκομόα ή ακόμη και ο Νιόνι θα μπορούσαν να πάρουν χρόνο και ευκαιρίες.

ΟΚ, είναι επιλογή του Σλοτ να μην κάνει αλλαγές, με στόχο να πάρει το αποτέλεσμα. Όμως στο τέλος, τόσο η ήττα όσο και η συνολική εικόνα της ομάδας έδειξαν πως έχασε ο ίδιος κατά κράτος το παιχνίδι.

Το αποτέλεσμα; Μια ομάδα άδεια. Χωρίς ενέργεια, χωρίς ένταση, χωρίς φαντασία.
Στο δεύτερο ημίχρονο δεν κυνηγούσαμε το παιχνίδι — απλά περιμέναμε το μοιραίο.

Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό.

Όταν μια ομάδα σαν τη Λίβερπουλ δείχνει να ξεμένει από δυνάμεις και ιδέες, τότε το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Και όταν το εισιτήριο για το Champions League αρχίζει να… τρίζει, τότε μιλάμε για κάτι που δεν συμβιβάζεται με τα στάνταρ αυτού του συλλόγου.

Ξανά λοιπόν στο ίδιο έργο θεατές...